Monday, 15 August 2011

പ്രയാണം

                                                                                                      
                                                                                                   


                                                            പ്രയാണം
                                                            ======
                                                     അറിയുന്നൂ അന്യയാണ്
                                                       ഞാനിന്നെനിക്കെന്ന്..
                                                    തുണയായ് നിഴലുകളെനി-

                                                ക്കൊപ്പമെന്നതെന്‍ വ്യാമോഹം ..

                                                       മിഴികളിന്‍ ദീപ്തിയെ 
                                                  തമസ്സെന്നോ സ്വന്തമാക്കി..
                                               എനിക്കിണയായൊരെന്‍ 
ന്ദഹാസം

                                                     വഴിമാറിയെന്‍ ചൊടികളില്‍ 
                                                 വിഷാദഛവി കലര്‍ന്നതെപ്പോള്‍ ...
                                              സാന്ത്വന സ്വരത്തിനായ് വെമ്പിയപ്പോഴും 
                                                       കാതില്‍ വന്നണഞ്ഞത് 
                                                       മൌന മന്ത്രങ്ങള്‍ മാത്രം 
                                                  
                                                 ഒരു തലോടലിന്‍ മൃദുലതയിലെല്ലാം 
                                                                  മറക്കാമെന്ന് നിനച്ചൊരെന്‍
                                                       കരാംഗുലികളെനിക്കപരി-
                                                           ചിതരായതെന്തിനു..
                                                    

                                                    എന്നെയെന്നാണു ഞാനറിയാതെ 
                                                                   പോയത്..
                                                         നിദ്രയകന്ന രാവുകളില്‍ 
                                                    സ്വപ്നങ്ങളെന്നോട് വിട ചൊല്ലുന്നു..
                                                     ദേഹം വിടാനാവാത്ത ദേഹിയായ്; 
                                                      ചിരന്തനമാം ചിന്തകളെന്നില്‍ .                                 
                                                      
                                                      ആത്മാര്‍ത്ഥതയില്ലാത്തൊ-
                                                         രാത്മാവിനെയോര്‍ത്ത് 
                                                            മനസ്സ് വിതുമ്പുന്നു..
                                                    ജനിമൃതിക്കുള്ളിലെ നെടുവീര്‍പ്പിന്‍

                                                        മാറാപ്പുമായ് മോക്ഷം തേടി
                                                           പ്രയാണമാരംഭിക്കട്ടെ 
                                                         ഞാനൊരു യതാത്മാവായ് .
                                                       ==================

Monday, 8 August 2011

അപക്വ ചിന്തകള്‍


                                                              അപക്വ ചിന്തകള്‍ 
                                                                 ===========


                                                 തകര്‍ത്ത് പെയ്തിരുന്ന വേനല്‍ മഴയിലാണ്
                                                         എന്നെ നീയാദ്യമായ് കണ്ടത്..
                                                      ആ മഴയപ്രതീക്ഷിതമായതിനാല്‍
                                                       അരളിചുവട്ടില്‍ നനഞ്ഞ് ഞാന്‍
                                                        ശീതകാറ്റില്‍ വിറ പൂണ്ടയെന്‍
                                                      മിഴികളില്‍ കണ്ട കൂവള പൂക്കളിന്‍
                                                         നീലിമയെ പ്രണയാതുരമായ്
                                                 നീ താലോലിച്ചതെന്തിനെന്നറിഞ്ഞില്ല.
                                                  പിന്നെ ഒരു നിഴല്‍ പോലെയെന്നെ
                                                   പിന്തുടര്‍ന്നതുമെന്തിനെന്നറിഞ്ഞില്ല..


                                                 യൌവ്വനം വാകപൂക്കും വീഥിയില്‍
                                                        പൂത്തുലഞ്ഞു നില്‍ക്കെ;
                                              എന്നിലെ ഞാനൊരു നവോഢയായ്
                                                       മാറിപ്പോയതുമറിഞ്ഞില്ല.
                                                ചരല്‍ പാതകളുടെ ചുവപ്പെന്നില്‍
                                             ആശയുടെ തീനാളമായ് നൃത്തം വെക്കുന്നു..

                                              സ്വപ്നങ്ങളില്‍ കാണുന്ന മുഖവും തേടി..
                                                  ഞാനിരുന്നാ കുള പടവുകളില്‍ ;
                                                           നറും നിലാവില്‍
                                              ഗന്ധര്‍വനായാരോ വരുമെന്ന് നിനച്ച്..


                                             കാലവര്‍ഷം താണ്ഡവമാടിയ നാളുകളില്‍
                                              എന്റെ പ്രണയമുറ്റത്ത് പടുത്തുയര്‍ത്തിയ
                                                കളിമണ്‍ കൊട്ടാരം തകര്‍ത്തെറിഞ്ഞ്
                                                              നീ മറഞ്ഞപ്പോള്‍
                                                         മനസ്സിനുരുള്‍ പൊട്ടലില്‍
                                              മണ്ണിനൊപ്പം ഒലിച്ച് പോയതെന്റെ
                                                   വ്യര്‍ത്ഥ സ്വപ്നങ്ങളായിരുന്നു..


                                            യാമക്കിളിയുടെ തേങ്ങലോ ഈണമോ
                                                 തിരിച്ചറിയാതെപോയൊരെന്‍
                                                നിദ്രവിഹീനങ്ങളാം രാവുകളില്‍
                                           എല്ലാം മിഥ്യയെന്ന് സമാധാനിക്കാന്‍
                                                എനിക്കാവുന്നില്ല എന്ന സത്യം
                                         നെഞ്ചിലേറ്റി ഏകായായ് ഞാനീ തുരുത്തില്‍ ..


Monday, 1 August 2011

മല്‍സ്യപുരാണത്തിലെ ഉത്തരമില്ലാ ചോദ്യങ്ങള്‍



                                                              സ്വര്‍ണ്ണ മല്‍സ്യമേ
                                                        നീന്തി തുടിക്കും സ്ഫടികപാത്രം
                                                          മനോഹരമെന്ന് കരുതുന്ന
                                                                   നീയന്ധയോ
                                                      കുമിളകളില്ലാത്ത നീര്‍ തടത്തിലെ
                                                         ഉള്‍ തുടിപ്പുകള്‍ കേള്‍ക്കാത്ത
                                                                     ബധിരയോ
                                                         മോഹങ്ങളും മോഹഭംഗങ്ങളും
                                                             പറയാനാവാത്തതിനാല്‍
                                                                        മൂകയോ..


                                                           അഴകു ശാപമായതിനാലോ
                                                             നിനക്കീ തടവറ ജീവിതം ..
                                                            ചില്ലു പാത്രത്തിനപ്പുറത്തെ
                                                             വര്‍ണശബളമാം ലോകം
                                                          നിന്നെ മായക്കാഴ്ച്ചകള്‍ക്കായ്
                                                                 മോഹിപ്പിക്കുന്നുവോ..


                                                            ക്ഷണികമാം ആയുസ്സില്‍
                                                               ചെകിളയും പിളര്‍ത്തി
                                                         ജീവവായുവിനായ് തുടിക്കുമ്പോഴും
                                                               കേഴുന്നുവോ നീ ഇത്തിരി
                                                                   ജീവിതത്തിനായ്..


                                                           ഓരോ കുതിപ്പിനൊടുവിലും
                                                           കൂപ്പു കുത്തി ഊളിയിടുമ്പോഴും
                                                           ചിറകുകള്‍ പിടപ്പിച്ച് വീണ്ടുമൊരു-
                                                           യര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പ്പിനു നീ ശക്തയോ..

                                                          വിങ്ങുന്ന മനമോടെ മിഴികളില്‍
                                                          തൂങ്ങും ഇരുട്ടില്‍ ഉറക്കം നടിച്ചാലും
                                                          നീയറിയുന്നില്ലാ കണ്ണാടിക്കപ്പുറത്തെ
                                                                         കപടലോകം..


                                                          വശ്യസൌന്ദര്യത്തിന്‍ ആധിക്യമോ
                                                               മസ്തിഷ്കരഹിത മന്ദതയോ നിന്‍
                                                                              മുഖമുദ്ര..
                                                               വെറുമൊലങ്കാരവസ്തുവായ്
                                                                നീ അധഃപതിക്കുമ്പോഴും
                                                                നിനക്കില്ലാതാവുന്നതെന്ത്.?
                                                          തന്‍ പോരിമയിലൂറ്റം കൊള്ളാനാവാതെ
                                                                ദുര്‍ബലപ്പെടുന്ന വ്യക്തിത്വമോ;
                                                                സ്നേഹിക്കപ്പെടാനാവാത്തൊരു
                                                                              ഹൃദയമോ..

=========================================================================

തീരം തേടുന്ന മഴനൂലുകള്‍


                                                              തീരം തേടുന്ന മഴനൂലുകള്‍ :-
                                                                    ================
                                                 മഴ മുത്തമിട്ട ചില്ലു ജാലകത്തിനപ്പുറത്തെ
                                                           കിളിപ്പാട്ടിന്നീണം അലയടിച്ച
                                                            വീഥികളില്‍ രക്ത വര്‍ണമാം
                                                          വാക പൂക്കള്‍ ചിതറികിടക്കുന്നു.

                                                          പെയ്തൊഴിഞ്ഞ രാത്രി മഴയില്‍
                                                            നനഞ്ഞതെന്റെ ഹൃദയമോ
                                                                ഇലഞ്ഞി മരച്ചില്ലയോ..

                                                    സന്ധ്യയില്‍ നിന്നും രാത്രിയിലേക്ക്
                                                   ആവേശിക്കാന്‍ തിടുക്കപെട്ട മഴയില്‍
                                                                    എനിക്കു നിന്നെ
                                                            നഷ്ടപെട്ടെന്ന നിനവെന്നില്‍
..                                                
                                                       ശൂന്യമാം അംബരം എന്നിലെ
                                                    നിറം കെട്ട പ്രണയ സ്വപ്നങ്ങളായ്
                                                              ഉള്‍ വലിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.


                                                       ജീവിതത്തിന്‍ അടിയൊഴുക്കില്‍
                                                       ഇല്ലാതായതെന്റെ ആത്മാവോ
                                                              ഹൃദയത്തില്‍ നിലച്ച
                                                              വേദനയുടെ ഒഴുക്കോ..

                                                      പ്രകാശവര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്തെ
                                                             പുനര്‍ ജനിക്കായ്
                                                            കല്‍പാന്തരങ്ങളോളം
                                                          കാത്തിരിക്കാനാവുമോ..


                                                 ഓളങ്ങളിലുലയുന്ന ഓടങ്ങളെ തേടി
                                                   മറുകരയെത്താതെ വിതുമ്പുമ്പോഴും
                                                    മഴ നൂലുകള്‍ തോരണങ്ങളാക്കി
                                                            തൂങ്ങിയാടുമാത്മാക്കള്‍
                                                         നിവാപത്തിനായ് മൌന
                                                                തീരങ്ങള്‍ തേടുന്നു...

=========================================================================