നിലച്ച ഘടികാരം

നിലച്ച ഘടികാരം
===========
എന്റെ ചിന്തകളെ ഉണര്‍ത്തിയിരുന്ന
ഘടികാരം നിലച്ചിരിക്കുന്നു.
മാറാലയില്‍ കുരുങ്ങിയ സൂചികള്‍
മനസ്സില്‍ മയങ്ങും ഓര്‍മകള്‍ ..

കാലങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം
ദിനരാത്രങ്ങളുടെ
ആയവും ഗതിയുമായെന്‍
ആത്മാവിനെ മുട്ടി വിളിക്കും
നാഴികമണിയൊച്ചക്കായ്
ഞാന്‍ കാതോര്‍ക്കുന്നു

കൈവെള്ളയിലെ മുറിഞ്ഞ് പോയ
ഹൃദയ രേഖകള്‍ പോലെ-
യെന്‍ നിയോഗങ്ങള്‍
മാറ്റിയെഴുതപ്പെടാനാവാതെ
വിധിയെ പഴിക്കുന്നു...


കരുവാളിച്ച വദനത്തിനെന്നും
വിഷാദഭാവമെന്നെന്റെ
മുഖകണ്ണാടി മന്ത്രിക്കുമ്പോഴും
പ്രണയാതുരമാം അരുണിമ-
യിന്നുമെന്റെ കപോലങ്ങളിലെന്ന
വൃഥാ നിനവെന്നില്‍ ...

അങ്ങകലെ ഇല്ലാത്തൊരു
നാളത്തിന്‍ വെട്ടം തേടി
അന്ധകാരം വിഴുങ്ങിയ
മിഴികള്‍ തുറന്നു ഞാനിരിക്കെ
മങ്ങിയ ഇമകളില്‍ നിരാശയുടെ
കറുപ്പെന്ന് ഇരുളിനെ പുണര്‍ന്ന
സന്ധ്യയെന്നെ പരിഹസിച്ചിട്ടും
ഒന്നു തേങ്ങാന്‍ പോലും
ഞാന്‍ മറന്നതെന്തേ....

ശൂന്യതയില്‍ വര്‍ണങ്ങള്‍
വിരിയിക്കാനാവില്ലെന്ന-
പകലിന്‍ യാഥാര്‍ത്ഥ്യം
ഇരുട്ടിന്‍ മടിയിലെ ആര്‍ദ്രമാം
കരിമ്പടത്തില്‍ മയങ്ങുന്നു.

എന്നിട്ടും കതോര്‍ക്കുന്നു
എന്നെ തേടി വരും
മണിമുഴക്കത്തിനായ്
നിശ്ചലതയില്‍ നിന്നൊരു
മണിമുഴക്കത്തിനായ്....

ഗതകാല സ്മരണകള്‍

പുനരാവര്‍ത്തം

പുനരാവര്‍ത്തം:-

===========

വരണ്ടമണ്ണിലെങ്ങു നിന്നോ

പൊട്ടി വീണ ബീജത്തിനെ

കിളിര്‍പ്പിക്കും മഴതുള്ളികള്‍ക്കായ്

കാത്തിരിക്കും ഭൂമി

സംഗമത്തിന്‍ ഭൂമികക്കായ്

ചക്രവാളം തേടും

ചക്രവാക പക്ഷികള്‍

ദിശയറിയാതുഴലുന്നു..

മൂശയിലേക്കുരുകിയൊഴുകും

ലോഹക്കൂട്ടെന്ന പോലെ

ആത്മാവിലേക്കൊഴുകുന്നു

വേദനയുടെ കുമിളകള്‍ ...

അപരാഹ്നത്തിന്‍ ഉന്‍മത്ത നാളങ്ങള്‍

മരച്ചില്ലകളില്‍ നൃത്തം വെക്കുമ്പോഴും

കാറ്റിന്റെ സീല്‍ക്കാരത്തില്‍

സഞ്ചാര സരണികളില്‍

വ്യതിചലിച്ചും നിഴലുകള്‍ ..

ഉദാസീനങ്ങളാം രാവുകളെ

ചിന്തനീയങ്ങളാക്കും

ചീവീടുകളിന്‍ മര്‍മരം പോലെ

പുനരാവര്‍ത്തത്തിനായ്

വ്രതമെടുക്കും ദേഹികള്‍

വിസ്മൃതിയില്‍ മറഞ്ഞയെന്‍

ഗതകാല സ്മരണകള്‍ ..

സത്യവും മിഥ്യയും

കാറ്റിന്റെ മര്‍മരത്തില്‍ മണലുകള്‍

സഞ്ചരിക്കും പോലെ മിഥ്യയില്‍ നിന്നും 

സത്യത്തിലേക്കൊരു കുതിച്ചു ചാട്ടം ;

ശൂന്യതയില്‍ വര്‍ണങ്ങള്‍ 

നീര്‍മുത്തുകളായ് പെയ്യുമ്പോഴും  

നാളം വിഴുങ്ങിയ പട്ടടയില്‍  പ്രണയം

ദര്‍ശിക്കാമെന്നത് നിന്‍ വ്യാമോഹം.. 

കനത്ത രാത്രികള്‍ക്കും

വിളറിയ പകലുകള്‍ക്കു-

മിടയില്‍ കല്പാന്തത്തിന്‍ ദൂരം..

കൂടിച്ചേരല്‍ അസാദ്ധ്യമായ്

സമാന്തരങ്ങളായ് നീളും പാളങ്ങളെ പോലെ

നിന്റേയും എന്റേയും ചിന്തകള്‍

കാറ്റിനോടലിഞ്ഞ പരാഗമായ് അലയുന്നു..

ഉണര്‍വിന്റെ പുലരിയേക്കാള്‍ 

വിരഹത്തിന്‍ സായന്തനമെനിക്ക് പ്രിയം 

പ്രണയത്തിന്‍ ഹോമാഗ്നിയില്‍ 

ഹവിസ്സ് എന്ന പോലെ 

നീയെന്ന മിഥ്യയില്‍ 

ഞാനെന്ന സത്യമില്ലാതാവുന്നു.

ഏകാന്തത

മനസ്സ്